Γενικά


Στην κατηγορία «Ξηροί Καρποί» που προέρχονται από δενδρώδεις καλλιέργειες, συμπεριλαμβάνονται τα αμύγδαλα, τα καρύδια, τα φουντούκια, τα φιστίκια Αιγίνης (τζαν φιστίκ), τα κάστανα κ.α. Όταν γίνεται η συγκομιδή των συγκεκριμένων καρπών, έχουν χάσει μεγάλη ποσότητα νερού που περιείχαν και στη συνέχεια έπειτα από την ξήρανση που θα υποστούν, πωλούνται ολόκληρα (με το κέλυφος), είτε ως ψίχα. Η παραγωγή των αμυγδάλων σε παγκόσμια κλίμακα φτάνει περίπου 3 εκατομμύρια τόνους, με βασικό παραγωγό τις ΗΠΑ (Καλιφόρνια). Βέβαια, πολλά αμύγδαλα παράγονται και στις παραμεσόγειες χώρες.


Στην Ελλάδα


Η καλλιεργούμενη έκταση καθώς και η παραγωγή αμυγδάλων στην Ελλάδα είναι εναλλασσόμενη, ελαφρά αυξανόμενη τα τελευταία χρόνια εξαιτίας αυξημένης τιμής πώλησης. Η αμυγδαλιά είναι αυτοφυής στην Ελλάδα και απαντάται σε όλες τις περιοχές από τις Νότιες (Νησιά) μέχρι τις πολύ βόρειες (Κοζάνη). Υπάρχουν πολλά σπορόφυτα διάσπαρτα σε όλη την χώρα τα οποία ανθίζουν συνήθως πολύ νωρίς (Ιανουάριο). 

Εννοείται ότι τα πρωιμανθή σπορόφυτα σπανίως σχηματίζουν καρπούς στην Β. Ελλάδα εξαιτίας καταστροφής των ανθών τους από τους ανοιξιάτικους παγετούς. Η αμυγδαλιά καλλιεργείται σχεδόν σε όλη την Ελλάδα και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχουν και οψιμανθείς ποικιλίες. (Texas, Truoito, Ferragnes, Ferraduel, Ρέτσου ) οι οποίες μπορούν να αποφεύγουν τους παγετούς της άνοιξης ανθίζοντας πολύ αργά, μετά τη ροδακινιά (3ο δεκαήμερο Μαρτίου).


Βοτανικά χαρακτηριστικά


Δέντρο της εύκρατης ζώνης, ύψους περίπου 6-7μ., με φύλλα επιμήκη που μοιάζουν με εκείνα της ροδακινιάς, φλοιό χρώματος γκριζο – κοκκινωπό, φέρει καρπούς σε ροζέτες και λεποτοκλάδια, με άνθη λευκορόδινα, που μυρίζουν όμορφα, καρπό με δερματώδες περικάρπιο, που ανοίγει κατά την ωρίμανση, σκληρό-αφράτο ενδοκάρπιο (αναλόγως την ποικιλία) και εδώδιμο σπέρμα, είτε μονό είτε διπλό. Το δέντρο της αμυγδαλιάς είναι ανθεκτικό στο ανθρακικό ασβέστιο και στην ξηρασία, αντέχει πολλά χρόνια και μπορεί να κλαδευτεί.


Ποικιλίες


Οι ποικιλίες κατατάσσονται ανάλογα την σκληρότητα του κελύφους (σκληρό, ημίσκληρο, αφράτο), την περιεκτικότητα του καρπού σε ψίχα, την εποχή άνθισης (πρωϊμανθείς, οψιμανθείς) κ.ά.


Σκληροκέλυφες ποικιλίες:

Οι συγκεκριμένες ποικιλίες πέρα από το γεγονός παρουσίασης καρπού με σκληρό κέλυφος συνήθως είναι μεγαλόκαρπες και έχουν σχετικά χαμηλό ποσοστό ψίχας (25%-40%). Στις σκληροκέλυφες ποικιλίες ανήκους αρκετές τοπικές όπως οι «Γίγαντες», τα «Ροδακινάτα Κύμης», τα «Τσιγγέλια», καθώς και ξένης προέλευσης όπως η «Truoito» (οψιμανθής ποικιλία, κατάλληλη για περιοχές της Κεντρικής και Β. Ελλάδος – είναι αυτογόνιμη), η «Ferragnes», η «Ai» (επικονιάστρια ποικιλία της Ferragnes), η «Ferraduel» και άλλες.


Ημίσκληρες: 

Ανήκει η «Texas» (είναι οψιμανθής κατάλληλη για τη Β. Ελλάδα, παράγει καρπό μετρίου μεγέθους με αναλογία ψίχας 46,2%. Επίσης, καλές επικονιάστριες θεωρούνται η «Ρέτσου», η «Truoito», και η «Truono»


Απαλοκέλυφες:

Η ποικιλία “Αφράτα Χίου”: Πρόηλθε από τη Χίο και καλλιεργείται σε όλη την Ν. Ελλάδα. Το ποσοστό αναλογίας ψίχας είναι 50-52%. Έχει μικρό, εύγεστο καρπό με κανονικό σχήμα και η ψίχα είναι ιδανική για την παραγωγή κουφέτων. Ανθίζει πολύ νωρίς και είναι δεν είναι κατάλληλη για τη Β. Ελλάδα. 


«Ρέτσου»:

Ποικιλία που προέρχεται από την Ελλάδα, οψιμανθής, κατάλληλη για το κλίμα της Β. Ελλάδας. Κατάλληλες επικονιάστριες ποικιλίες οι «Texas» και «Ferragnes». Ο καρπός της συγκεκριμένης είναι επιμήκης και το ποσοστό αναλογίας ψίχας είναι 52-64%. Η «Ρέτσου» έχει αρκετά πλεονεκτήματα αλλά και κάποια σοβαρά μειονεκτήματα. Τα βασικά πλεονεκτήματα της είναι ότι πρόκειται για δέντρο που εισέρχεται νωρίς στην καρποφορία, έχει μεγάλη αντοχή στην ξηρασία και στο ασβέστιο, καρποφορεί κάθε χρόνο πάρα πολύ και ανθίζει όψιμα. Το μειονέκτημα όμως είναι η ευπάθεια της στη μονίλια και στην σκωρίαση.

Υπάρχουν αρκετές ποικιλίες αμυγδαλιάς που καλλιεργούνται σε όλο τον κόσμο, άλλα παρατηρείται μια προσπάθεια για να δημιουργηθούν νέες ποικιλίες που θα είναι αυτογόνιμες, όπως η Truoito και η Tuono, επειδή η αμυγδαλιά ανθίζει νωρίς και οι καιρικές συνθήκες που επικρατούν την περίοδο της άνθησης δεν είναι πολύ ευνοϊκές για σταυρεπικονίαση.

 

Πολλαπλασιασμός


Ο πολλαπλασιασμός της αμυγδαλιάς γίνεται με εμβολιασμό της επιθυμητής ποικιλίας στο κατάλληλο υποκείμενο. Τα υποκείμενα μπορεί να είναι είτε σπορόφυτα είτε κλωνικά και αγενώς πολλαπλασιαζόμενα. 


Υποκείμενα αμυγδαλιάς: 

P. dulcis (P. amygdalus): 
Τα σπορόφυτα με προέλευση από άγρια αμυγδαλιά, από την ποικιλία Texas ή άλλη ποικιλία αμυγδαλιάς.
Σπορόφυτα ροδακινιάς: χρησιμοποιούνται σε αρδευόμενες περιοχές με εδάφη που στραγγίζουν καλά. Αν οι νηματώδεις είναι πρόβλημα τότε υπάρχει συγκεκριμένη προτίμηση για τα υποκείμενα Nemaguard ή τα υβρίδια αμυγδαλιάς – ροδακινιάς.

Marriana 2624: 
Υπάρχει ειδοποιός διαφορά όσον αφορά το βαθμό συμβατότητας ανάμεσα στις ποικιλίες αμυγδαλιάς και του υποκειμένου αυτού καθώς και στην παραγωγικότητα.

 

Συστήματα φύτευσης και διαμόρφωσης της κόμης


H φύτευση της αμυγδαλιάς γίνεται κατά τετράγωνα ή ρόμβους και οι αποστάσεις φύτευσης είναι 6-8 x 6-8. Η φύτευση των επικονιάστριων ποικιλιών γίνεται είτε κατά γραμμές είτε διάσπαρτες ανά τακτές αποστάσεις. Η κόμη διαμορφώνεται σε ελεύθερο κύπελλο.

Τρόπος καρποφορίας


H καρποφορία της αμυγδαλιάς ξεκινάει στο 3ο – 4ο έτος και εισέρχεται σε πλήρη καρποφορία το 8ο -9ο  έτος. Καρποφορεί κυρίως σε ανθοδέσμες, σε μικτούς βλαστούς και λεπτοκλάδια του προηγούμενου έτους. Οι ανθοφόροι οφθαλμοί είναι απλοί και παράγουν μόνο ένα άνθος. Η αμυγδαλιά ως επί το πλείστον παράγει πολλά άνθη, ίσως πολλά περισσότερα από ότι χρειάζονται για μια καλή καρποφορία εφόσον η άρδευση, η λίπανση και το κλάδεμα γίνεται κανονικά.


Κλάδεμα καρποφορίας, ανανέωση της κόμης


Το κλάδεμα της αμυγδαλιάς γίνεται σχεδόν κάθε χρόνο και εφαρμόζεται κλαδοκάθαρος, γίνονται δηλαδή απαλείψεις βλαστών με τρόπο ώστε η κόμη να αερίζεται σωστά και να αποφεύγεται έτσι η υπερβολική υγρασία στο εσωτερικό της, λόγω της ευπάθειας της στις μυκητολογικές ασθένειες. Η ανανέωση της κόμης της αμυγδαλιάς μπορεί να ανανεώνεται να γίνεται κάθε 10 έτη.

Ασυμβίβαστο αμυγδαλιάς: 

Οι περισσότερες ποικιλίες αμυγδαλιάς είναι αυτόστειρες και πρέπει να γίνεται χρήση επικονιαστών (μέλισσες) και κατάλληλων επικονιάστριων ποικιλιών για μια ικανοποιητική καρπόδεση. Βέβαια, υπάρχουν και κάποιες ποικιλίες αυτογόνιμες, όπως η Truoito και η Tuono. Το αυτογόνιμο χαρακτηριστικό στην αμυγδαλιά είναι επιθυμητό γιατί η άνθηση του δέντρου συμβαίνει νωρίς την άνοιξη και οι καιρικές συνθήκες πολλές φορές δεν είναι αρκετά ευνοϊκές για να πετάξουν οι μέλισσες (η θερμοκρασία είναι κάτω από 12οC) οπότε έτσι δεν γίνεται επιτυχώς μια ικανοποιητική σταυρεπικονίαση.

Λόγω των πλεονεκτημάτων που παρουσιάζουν οι αυτογόνιμες ποικιλίες καταβάλλονται προσπάθειες από τους υβριδιστές για δημιουργία νέων ποικιλιών, όπου η ποικιλία Truoito που είναι αυτογόνιμη, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ένας από τους δυο γονείς σε παρόμοια προγράμματα.


Κλίμα και έδαφος


Η ανάπτυξη και η καλλιέργεια της αμυγδαλιάς γίνεται σε θερμά κλίματα κυρίως επειδή ανθίζει νωρίς την άνοιξη. Λόγω της ύπαρξης οψιμανθών ποικιλιών, η καλλιέργεια της αμυγδαλιάς επιτρέπεται να επεκταθεί βορειότερα σε πιο ψυχρά κλίματα, όπως αυτά της κεντρικής και Β. Ελλάδας. Θα πρέπει, ακόμη και όταν φυτεύονται οψιμανθείς ποικιλίες, να αποφεύγονται παγετόπληκτες περιοχές.

Η αμυγδαλιά έχει ελάχιστες απαιτήσεις σε χαμηλές θερμοκρασίες ώστε να διακοπεί ο λήθαργος των οφθαλμών της. Για τις περισσότερες ποικιλίες χρειάζονται 250 – 300 ώρες θερμοκρασίας κάτω των 7οC για να επιτευχθεί η διακοπή. Θερμοκρασίες υψηλότερες των 7οC, όπως για παράδειγμα 10 ή 14οC, μπορούν να επιτύχουν διακοπή του ληθάργου των οφθαλμών της και να ικανοποιήσουν τις ανάγκες της αμυγδαλιάς, εφ’ όσον βέβαια είναι περισσότερες από 400 ώρες.

Υπάρχει μεγάλη ευαισθησία σε μυκητολογικές ασθένειες, ιδιαίτερα στην μονίλια, και γι’ αυτό η καλλιέργεια της πρέπει να γίνεται σε περιοχές ξηροθερμικές, με ελάχιστη υγρασία και βροχοπτώσεις κατά τη διάρκεια της άνθισης. Επίσης, επειδή είναι ένα δέντρο κυρίως σταυρογόνιμο, πρέπει να υπάρχουν ευνοϊκές καιρικές συνθήκες για να επιτευχθεί η σταυρεπικονίαση καθώς και να υπάρχουν μέλισσες για τη μεταφορά της γύρης (1 κυψέλη/4 στρέμματα).

Η ανάπτυξη της αμυγδαλιάς μπορεί να γίνει σε ποικίλα εδάφη. Είναι ένα από τα πυρηνόκαρπα δέντρα με την μεγαλύτερη αντοχή στην ξηρασία και στο ασβέστιο, αλλά η λήψη των μεγαλύτερων αποδόσεων συμβαίνει στα γόνιμα, ελαφρά , στραγγερά και αρδευόμενα εδάφη. Με την σωστή λίπανση και άρδευση μπορεί να αξιοποιήσει εδάφη που δεν αξιοποιούν κατάλληλα άλλα οπωροφόρα.


Άρδευση – Λίπανση


Η αμυγδαλιά έχει τη μεγαλύτερη αντοχή στην ξηρασία από όλα τα άλλα πυρονόκαρπα, ομως αν δεν γίνει η άρδευση, η απόδοση είναι πολύ μικρή και το γέμισμα του καρπού με ψίχα φτωχή. Επίσης, το δερματώδες περικάρπιο προσκολλάται πάνω στο σκληρό ενδοκάρπιο και αποκολλάται με δυσκολία. Η μικρή απόδοση, λόγω ανεπάρκειας ύδατος, οφείλεται στις έντονες καρποπτώσεις.

Η ποικιλία Texas είναι μια ποικιλία ιδιαίτερα ευαίσθητη στη λειψυδρία και γι’ αυτό δε θα πρέπει να φυτεύεται εκεί όπου δεν υπάρχει αρδευτικό νερό. Οι αμυγδαλιές που αρδεύονται (150-200 μ3 /στρέμμα/έτος) παράγουν πολλούς καρπούς και γεμάτους από ψίχα, δεν θα πρέπει όμως οι αρδεύσεις να είναι πολύ πυκνές γιατί δεν εμφανίζει αντοχή στην υπερβολική υγρασία, ιδιαίτερα όταν υπάρχει συνδυασμός με βαρύ έδαφος.

Οι απαιτήσεις της αμυγδαλιάς σε θρεπτικά στοιχεία δεν είναι μεγάλες, το άζωτο (Ν) όμως είναι απαραίτητο και πρέπει να είναι φυσικό για να σχηματιστούν πρωτεΐνες του σπέρματος. Η αμυγδαλιά διαθέτει μια ιδιαίτερη ικανότητα να παίρνει το κάλι από το έδαφος, όταν όμως το έδαφος είναι πτωχό θα πρέπει να γίνεται η χορήγηση του. Η συνήθης λίπανση περιλαμβάνει 10 μονάδες άζωτο, 5 μονάδες φωσφόρου και 10-12 μονάδες καλίου. 

Η εφαρμογή των λιπασμάτων γίνεται μια φόρα, εκτός και αν γίνει εφαρμογή στάγδην άρδευσης οπότε η δόση της μισής ποσότητας παρέχεται τον χειμώνα – άνοιξη και η άλλη μισή με το νερό της άρδευσης. Συνηθισμένες τροφοπενίες στην αμυγδαλιά είναι αυτή του βορίου και λιγότερο συχνή του ψευδαργύρου. Η έλλειψη βορίου εμφανίζει συμπτώματα τόσο στον καρπό όσο και στο φύλλωμα. Στους λαίμαργους και ζωηρούς βλαστούς διακρίνεται αποφύλλωση από την κορυφή προς τη βάση. Οι βλαστοί υπάρχει περίπτωση να στεγνώσουν και στο φύλλωμα παρουσιάζεται «κάψιμο».

Η ανάπτυξη των καρπών γίνεται κανονικά αλλά χωρίς αναπτυγμένη ψίχα. Το άνοιγμα του περικάρπιου γίνεται νωρίτερα και εμφανίζεται κόμμι μεταξύ περικαρπίου και ενδοκαρπίου καθώς και μεταξύ ενδοκαρπίου και συρρικνωμένης ψίχας. Η κομμίωση υπάρχει περίπτωση να εμφανιστεί και στα δέντρα. Η ποικιλία Ρέτσου παρουσίαζει ευαισθησία στην έλλειψη βορίου καθώς και η Ferragnes και μπορεί να παρατηρηθεί καρπόπτωση κατά τους μήνες Απρίλιο και Μάϊο. Τα υγιή φύλλα περιέχουν 30-40ppm βόριο. Η θεραπεία για την καρπόπτωση γίνεται με εφαρμογή βόρακα στο έδαφος σε αναλογία 100-300g/δένδρο ή με ψεκασμούς βορικού οξέος σε αναλογία 0,125%.


Ανάπτυξη καρπού – Ωρίμανση – Συγκομιδή


 Το σπέρμα είναι το εδώδιμο τμήμα του αμυγδάλου. Αρχικά το σκληρό ενδοκάρπιο και εξωκάρπιο είναι αυτά που αναπτύσσονται πρώτα. Όταν αυτά έχουν αποκτήσει σχεδόν το τελικό τους μέγεθος, τότε το σπέρμα έχει αποκτήσει μόνο το 10% το τελικού του μεγέθους. Στη συνέχεια αναπτύσσεται το σπέρμα με τις κοτυληδόνες και αποκτά το πλήρες μέγεθός του σε 35-40 ημέρες. 

Όταν αρχίζει η ωρίμανση του καρπού τότε το δερματώδες περικάρπιο από πράσινο και κλειστό γίνεται κιτρινο-καφετί, ανοίγει και ξεκολλάει από το σκληρό ενδοκάρπιο. Σε μερικές ποικιλίες μπορεί να ανοίξει περισσότερο και σε άλλες λιγότερο. Το καλό άνοιγμα του περικαρπίου είναι ένα επιθυμητό χαρακτηριστικό. Μετά από αυτό το στάδιο οι καρποί πέφτουν εύκολα ή δύσκολα ανάλογα την ποικιλία.

Οι καρποί μπορούν να συλλεχθούν σε πολλές περιπτώσεις και με χτύπημα των βλαστών (ραβδισμός). Κάτω από τα δένδρα στρώνονται λινάτσες ή φύλλο πολυαιθυλενίου, στη συνέχεια οι βλαστοί ραβδίζονται με ρόπαλα και τέλος πέφτουν. Σήμερα οι περισσότεροι αμυγδαλοπαραγωγοί χρησιμοποιούν μικρούς ή και μεγάλους δονητές για την συγκομιδή. Οι δονητές έχουν το πλεονέκτημα ότι δεν πληγώνουν τα δέντρα και έχουν μικρότερο κόστος. Αφού μαζευτούν οι καρποί πηγαίνουν στις αποφλοιωτικές μηχανές και έπειτα στον ήλιο ή σε ξηραντήρες για να στεγνώσουν. 

Αφού στεγνώσουν τοποθετούνται σε σάκκους και είτε πωλούνται με το ενδοκάρπιο είτε πρώτα σπάζονται σε σπαστήρες και μετά πωλούνται ως ψίχα ολόκληρη ή σπασμένη. Η καλλιέργεια της αμυγδαλιάς και η επεξεργασία των καρπών είναι πλέον τελείως μηχανοποιημένη και έχει μεγάλες διαφορές από τη μηχανοποιημένη μεγάλη καλλιέργεια (καλαμπόκι, βαμβάκι). 

Το αμύγδαλο συνήθως είναι μονόσπερμο (μία ψίχα καλοαναπτυγμένη) ή δίσπερμο (δύο ψίχες πλακέ) και το ποσοστό των καρπών με διπλή ψίχα κυμαίνεται περίπου στο 20%. Η αμυγδαλόψιχα είναι πλούσια σε λίπη, πρωτεΐνες, υδατάνθρακες και αντιοξειδωτική ικανότητα.


Συντήρηση


Η συντήρηση των αμυγδάλων πρέπει να γίνεται σε περιβάλλον με πολύ χαμηλή υγρασία είτε με κέλυφος, είτε ως ψίχα, ασυσκεύαστα ή συσκευασμένα υπό κενό σε θερμοκρασία μεγαλύτερη του 0 ή και σε κατάψυξη. Η συσκευασία της ψίχας είναι καλό να γίνεται αεροστεγώς και να συντηρείται σε χαμηλή θερμοκρασία ώστε να μη σκονίζεται, αφενός και αφετέρου, να συντηρείται για μεγάλο χρονικό διάστημα.


Εχθροί και ασθένειες


Η μη παρασιτική νέκρωση οφθαλμών πρόκειται για μια ασθένεια γενετικής φύσης όπου το κύριο σύμπτωμα της οποίας είναι η αδυναμία έκπτυξης των περισσότερων πλάγιων οφθαλμών ώριμων δέντρων την άνοιξη. Οι οφθαλμοί που δεν εκπτύσσονται πέφτουν και έτσι τα δέντρα δεν σχηματίζουν πλάγια βλάστηση και η καρποφορία είναι περιορισμένη. Μερικές ποικιλίες, όπως για παράδειγμα η Texas, είναι πολύ ευαίσθητες.

Τα δένδρα που παρουσιάζουν το συγκεκριμένο θέμα καλό είναι να ξεριζώνονται και να γίνεται η αντικατάσταση τους από υγιή. Η ασθένεια εκδηλώνεται στις ευαίσθητες ποικιλίες και συγκεκριμένα όταν ο Ιούνιος είναι ζεστός και ο προσβεβλημένος οφθαλμός λαμβάνεται κατά την εμβολιοληψία και χρησιμοποιείται στον ενφθαλμισμό. Για την αποφυγή της ασθένεις συνιστάται τα δέντρα για την εμβολιοληψία να καλλιεργούνται σε περιοχές με δροσερό καλοκαίρι (σε υψόμετρο > των 500μ.) ή η συγκομιδή των εμβολιοφόρων βλαστών να γίνεται νωρίτερα και να συντηρούνται στο ψυγείο μέχρι να γίνει ο ενοφθαλμισμός.


Ευρύτομο αμυγδαλιάς:

Είναι ο βασικός εχθρός της αμυγδαλιά και για την καταπολέμηση του εφαρμόζεται πρόγραμμα ψεκασμών. Η προνύμφη του εντόμου αυτού κατατρώγει το σπέρμα και ο καρπός μουμιοποιείται.

Μύκητες: 

Μονίλια:

Ο μύκητας αυτός προσβάλλει τα ίδια τα άνθη και τους λεπτούς βλαστούς που φέρουν τα άνθη. Ο κλαδίσκος και τα άνθη ξηραίνονται και από το βλαστό βγαίνει κόμμι, που το ξεχωρίζει από ανάλογη ζημιά από παγετό. Ιδιαίτερα ευαίσθητη στη μονίλια είναι η ποικιλία Ρέτσου, ενώ αντίθετα η ποικιλία Texas είναι ανθεκτική.

Έλκος των κλαδίσκων

Κλαδοσπορίαση

Πολυστιγμάτωση:

Ο μύκητας αυτός προσβάλλει το φύλλωμα. Τα φύλλα αναπτύσσουν κηλίδες χρώματος πορτοκαλόχροες και κατόπιν ξηραίνονται και πέφτουν.

Εξώασκος

Κορύνεο

Σκωρίαση

Ωίδια

Σηψηριζίες: 

Οι δυο μύκητες υπεύθυνοι για τις σηψηριζίες είναι: ο Armillaria mellea και ο Rosellina necatrx.

Φυτοφθόρα:

Πολλά είδη φυτοφθόρας προσβάλλουν την αμυγδαλιά: Phytophthora spp., P. cactorum, P. citrophhora, P. cryptogea, P. megasperma, P. syringae, P. nicotiana var. parasitica.

Βερτιτσιλλίωση – Αδρομύκωση της αμυγδαλιάς

Ευτυπίωση: Νέκρωση βραχιόνων

Βακτηριολογικές ασθένειες:

Υπερπλαστικό έλκος της αμυγδαλιάς

Βακτηριακό έλκος των πυρηνοκάρπων

Καρκίνος των πυρηνοκάρπων

Αδροβακτηρίωση των πυρηνοκάρπων

Φυτοπλάσματα στην αμυγδαλιά:

Ευρωπαϊκός ίκτερος των πυρηνοκάρπων

Σκούπα της μάγισσας

Ιολογικές ασθένειες αμυγδαλιάς

Νεκρωτική δακτυλιωτή κηλίδωση των πυρηνοκάρπων


Για να καταπολεμηθούν οι εχθροί και οι ασθένειες της αμυγδαλιάς πρέπει οι φυτωριούχοι να διαθέτουν πιστοποιημένο υγιές πολλαπλασιαστικό υλικό και να εφαρμόζεται το συστηματικό πρόγραμμα ψεκασμών (όπως αυτό που δίνεται παρακάτω) σύμφωνα με τα δελτία γεωργικών προειδοποιήσεων του ΥΠΑΑΤ. Επίσης θα πρέπει, να χρησιμοποιούνται τα κατάλληλα φάρμακα και στη σωστή συγκέντρωση σύμφωνα με τις οδηγίες των τοπικών γεωπόνων.

Εποχή Επέμβασης – Στάδιο ανάπτυξηςΕχθροί – Ασθένειες
1. Φθινόπωρο, πτώση των πετάλων 75%Κορύνεο, Βακτηριακό έλκος – Ανθονόμος
2. Χειμερινή περίοδοςΔιαχειμάζουσες μορφές εντόμων (κοκκοειδή, κ.ά.) και ακάρεων
3. Ρόδινη κορυφή – έναρξη άνθισης 10%Φαιά σήψη, Κορύνεο
4. Μέσο άνθισης 50%Φαιά σήψη
5. Πλήρης άνθισηΦαιά σήψη
6. Πτώση πετάλων 100%Φαιά σήψη, Πολυστιγμάτωση
7. Απρίλιος – Μάιος (10-15 ημέρες μετά την εμφάνιση των πρώτων ακμαίων του ευρύτομου)Ευρύτομο

 

Βιβλιογραφία: 
Βασιλακάκης, Μ., 2016. Γενική και Ειδική Δενδροκομία. Εκδόσεις Άγι – Σάββα Δ. Γαρταγάνη, Θεσσαλονίκη, Έλλας. E.U.