Γενικά 


Η πιπεριά ανήκει στην οικογένεια Solanaceae. Η πιπεριά κατέχει μια σημαντική θέση στην παγκόσμια παραγωγή λαχανικών. Η Ασία παράγει το 67% της παγκόσμιας παραγωγής ακολουθούμενη από την Ελλάδα με ποσοστό περίπου 11%. Στην Ελλάδα περιλαμβάνει μια έκταση περίπου 32 χιλιάδων στρεμμάτων με ετήσια παραγωγή περίπου 2,5 χιλιάδων τόνων.


Κλίμα και Έδαφος 


Η πιπεριά είναι θερμοαπαιτητικό φυτό και δεν αναπτύσσεται όταν η θερμοκρασία είναι κάτω των 10 βαθμών κελσίου. Η άριστη θερμοκρασία ανάπτυξης είναι 21-24 βαθμούς την ημέρα και 16-18 βαθμούς κελσίου τη νύχτα. Όσον αφορά το έδαφος η πιπεριά μπορεί να καλλιεργηθεί σε διάφορους τύπους εδαφών. Αναπτύσσεται καλύτερα σε καλά στραγγιζόμενα , μέσης σύστασης(αμμοπηλώδη) εδάφη με pH 5,5-6,8.


Ποικιλίες


  • Τύπου Καμπάνας ( california, wonder, Bonita F1, Figaro F1, Vilmorin, Κίτρινη εγχώρια)
  • Επιμήκεις ( Banan F1 RS, Lenon F1 RS, Spadi F1 Vilmorin, Marconi RS, Π-13 )
  • Φλωρίνης
  • Ντοματοπιπεριά


Υπαίθρια καλλιέργεια



Προετοιμασία εδάφους: Η καλλιέργεια του εδάφους με σκοπό την καταστροφή των ζιζανίων, ενσωμάτωση των υπολειμμάτων προηγούμενων καλλιεργειών ή λιπασμάτων και δημιουργία ενός χαλαρού και εύθρυπτου εδάφους είναι απαραίτητες εργασίες πριν τη μεταφύτευση των φυτών.


Αποστάσεις φύτευσης για υπαίθρια καλλιέργεια: Η πιπεριά είναι φυτό των θερμών εποχών του έτους. Μεταφυτεύεται όταν η θερμοκρασία εδάφους είναι πάνω από 15.5° C. Τα φυτά φυτεύονται σε γραμμές και σε αποστάσεις 30-40 cm επί της γραμμής και 60-80 cm μεταξύ των γραμμών (1250-1600 φυτά το στρέμμα). Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί το σύστημα των δίδυμων γραμμών. Στο σύστημα αυτό οι αποστάσεις είναι 35-45 cm μεταξύ των γραμμών στο ζεύγος, 30-60 cm επί της γραμμής και 100 cm μεταξύ των δίδυμων γραμμών (2.500-3.500 φυτά το στρέμμα).

Σε πολλές χώρες, η υπαίθρια καλλιέργεια της πιπεριάς γίνεται σε υπερυψωμένα τραπέζια (σαμάρια). Με την μέθοδο αυτή εξασφαλίζεται η καλή στράγγιση του εδάφους. Επίσης, η κάλυψη των σαμαριών με πλαστικό (εδαφοκάλυψη) θερμαίνει το έδαφος με αποτέλεσμα την πρώιμη ανάπτυξη των φυτών, εμποδίζει την ανάπτυξη των ζιζανίων και διατηρεί την υγρασία του εδάφους. Τα φυτά φυτεύονται σε δίδυμες γραμμές με αποστάσεις 40 cm μεταξύ των γραμμών στο ζεύγος και 30-40 cm επί της γραμμής φύτευσης.

Θερμοκηπιακή καλλιέργεια πιπεριάς 


Η καλλιέργεια της πιπεριάς στο θερμοκήπιο ξεκινά με την παραγωγή των σπορόφυτων (6 εβδομάδες νωρίτερα) και την μεταφύτευση των φυτών στο έδαφος ή σε κάποιο αδρανές υλικό (εφαρμογή υδροπονικού συστήματος καλλιέργειας). Κατά τη μεταφύτευση των φυτών η θερμοκρασία εδάφους πρέπει να είναι 20-21° C, ενώ η θερμοκρασία του αέρα θα πρέπει να διατηρείται στου 24° / 22° C, ημέρα / νύχτα.

Μετά την εγκατάσταση των φυτών, η άριστη θερμοκρασία ανάπτυξης των φυτών είναι 21-23° C την ημέρα και 16-17° C την νύχτα.διαφορά θερμοκρασία μεταξύ ημέρας και νύχτας ευνοεί τη βλαστική ανάπτυξη των φυτών, το σχηματισμό ανθέων και την μέγιστη καρποφορία και απόδοση της καλλιέργειας. Η πυκνότητα φύτευσης εξαρτάται από το τρόπο κλαδέματος των φυτών δηλαδή τον αριθμό των βλαστών ανά τετραγωνικό μέτρο. Συνήθως φυτεύονται 3 φυτά / m με διατήρηση 2 βλαστών ανά φυτό. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται ο αερισμός και φωτισμός των φυτών με αποτέλεσμα την αύξηση της καρπόδεσης και παραγώ της καρπόδεσης και παραγωγής και τη μείωση των ασθενειών. 


Αποστάσεις Φύτευσης για θερμοκήπιο:

Τα φυτά μεταφυτεύονται σε γραμμές και σε αποστάσεις 30-40cm επί της γραμμής και 60-80 cm μεταξύ των γραμμών. Επίσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί και το σύστημα των δίδυμων γραμμών. 


Άρδευση και λίπανση


Η πιπεριά είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο φυτό στην έλλειψη εδαφικής υγρασίας. Οι ανάγκες της καλλιέργειας σε νερό θα πρέπει να υπολογίζονται βάση της εξατμισοδιαπνοής και του σταδίου ανάπτυξης του φυτού. Γενικά απαιτούνται 600-700 mm νερού σε όλη την καλλιεργητική περίοδο.
Η λίπανση της πιπεριάς θα πρέπει να καθορίζεται λαμβάνοντας υπόψη τη γονιμότητα του εδάφους, τις απαιτήσεις της καλλιέργειας και την αναμενόμενη παραγωγή .Η βασική λίπανση  απαιτεί άζωτο 6-8kg/στρέμμα σε αμμωνιακή μορφή, φώσφορο 8-10kg/στρέμμα  και κάλιο 8-10kg/στρέμμα . Η επιφανειακή λίπανση (μετά την έναρξη καρπόδεσης) απαιτείται άζωτο 5-6kg/στρέμμα σε νιτρική μορφή,
Γενικά απαιτείται η χορήγηση 7 κιλών Ν/ στρέμμα, 8-10 κιλών P /στρέμμα και 8-10 κιλών Κ/στρέμμα.

 


Συγκομιδή - Συντήρηση 


Ανάλογα με την την χρήση τους οι καρποί συγκομίζονται στα στάδια του ώριμου πράσινου ή στην πλήρη ωρίμανση όπου το χρώμα του καρπού μεταβάλλεται σε κόκκινο, κίτρινο ή πορτοκαλί ανάλογα με την ποικιλία.

Αμέσως μετά την συγκομιδή, ακολουθεί η συντήρηση των καρπών σε θερμοκρασία 10 βαθμών κελσίου και υγρασία 95%. Σ καμία περίπτωση οι καρποί δεν πρέπει να εκτεθούν σε θερμοκρασία κάτω των 7 βαθμών. Οι πιπεριές διατηρούνται για 14-21 ημέρες σε θερμοκρασία 7-10 βαθμών κελσίου και υγρασία 95%


 

 

Φυσιολογικές ανωμαλίες 


  • Σήψη κορυφής
  • Στίγματα στον καρπό,
  • Σχίσιμο καρπού
  • Παραμόρφωση καρπού
  • Ηλιόκαυμα


Εχθροί και ασθένειες 


Ένας μεγάλος αριθμός εχθρών όπως είδη αλευρώδη (Trialeurodes ναporariorum, Bemicia tabaci), τετράνυχος (Tetranychus spp.), Θρίπες (Frankliniella occidentalis, Thrips tabaci), aqidas (Myzus persicae, Macrosiphum euphorbiae, Aulacorthum solani), λιριόμυζα (LiriomyΖα bryoniane, Liriomyzα huidobrensis, Liriomyza trifolii), πράσινο σκουλήκι (Heliothis armigera) και σποντόπτερα (Spodoptera littoralis) προσβάλουν την πιπεριά. 

Η καλλιέργεια είναι ευαίσθητη σε προκαρυωτικές και ευκαριωτικές ασθενειες όπως το ωίδιο (Leveillula taurica), φουζάριο (Fusarium sp.), η φυτόφθορα (Phytophthora capsici), η βακτηριακή στιγμάτωση (Pseudomonas syringae pν. capsici) αλλά και ιώσεις όπως ο ιός του κίτρινου καρουλιάσματος των φύλλων της τομάτας (TYLCV), ο ιός του κηλιδωτού μαρασμού της τομάτας (TSWV), ο ιός του θαμνώδους νανισμού της τομάτας (TBSV) και ιός του μωσαϊκού του καπνού (TMV). 

Χημικά σκευάσματα, βιολογικοί παράγοντες και φυσικοί εχθροί είναι διαθέσιμα για την καταπολέμηση των εχθρών και ασθενειών της πιπεριάς σε περιπτώσεις που το πρόγραμμα βιολογικής ή ολοκληρωμένης αντιμετώπισης το απαιτεί.

 

 


Πηγή:
ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΗ ΛΑΧΑΝΟΚΟΜΙΑ , ΔΡ. ΕΛΕΝΗ ΚΑΛΟΡΙΖΟΥ,  ΔΡ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ